Centar Skenderija jedan je od ranijih i značajnijih primjera socijalističkog brutalizma u Sarajevu. Od izgradnje 1969. godine pa do devedesetih godina predstavljao je simbol modernizacijskih tokova i napretka bosanskohercegovačkog društva druge polovine XX stoljeća.
Kantonalni zavod za zaštitu kulturno-historijskog i prirodnog naslijeđa upravo na primjeru Skenderije započinje sistematičnije istraživanje i valorizaciju naslijeđa XX stoljeća, prepoznajući da se njegova vrijednost ne ogleda samo u arhitektonskim i oblikovnim kvalitetama već, možda i više, u njegovim društvenim, kulturnim i simboličkim značenjima. Ovaj projekat značajan je ne samo zbog same Skenderije nego i zbog šireg procesa, a to je postepeno mijenjanje našeg odnosa prema kulturno-historijskom naslijeđu novijeg perioda, posebno arhitekturi modernizma i postmodernizma.
Čini se da se u javnosti pojam kulturno-historijskog naslijeđa još uvijek prvenstveno veže za osmanski i austrougarski period, kao i ranije historijske periode, dok se naslijeđe druge polovine XX stoljeća često ne prepoznaje kao ravnopravan dio našeg naslijeđa, vrijedan stručnog vrednovanja, očuvanja i zaštite. A upravo je naslijeđe XX stoljeća danas u sve većem fokusu međunarodnih stručnih pristupa i praksi zaštite, što dodatno potvrđuje koliko je važno da i mi tom dijelu naslijeđa posvetimo odgovarajuću pažnju.
Upravo zato Skenderija može biti jedna od važnih polaznih tačaka za promjenu takve percepcije, ne samo kao pojedinačni arhitektonsko-urbanistički kompleks nego i kao prostor koji je oblikovao identitet grada, njegov društveni i kulturni život, ali i način na koji se Sarajevo razvijalo i razumijevalo kao savremen grad. Skenderija je svjedočanstvo jednog vremena, njegovih razvojnih vizija, društvenih ideala i težnji ka modernizaciji. Kao prostor kolektivnog okupljanja, kulturnih događaja, sportskih manifestacija i svakodnevnog života, ona je decenijama bila važan dio identiteta i različitih iskustava građana Sarajeva.
Skenderija je već prije više od dvadeset godina bila predmet valorizacije za potrebe izrade regulacionog plana, dok je sada predmet sveobuhvatne revalorizacije. Ovaj proces pružio nam je priliku da se napravi iskorak u odnosu na dosadašnje prakse vrednovanja naslijeđa kroz primjenu savremenih metodologija valorizacije i multidisciplinarni pristup.
Upravo je multidisciplinarnost jedna od najvećih prednosti ovog procesa, jer omogućava da naslijeđe sagledamo iz više perspektiva, ne samo kroz njegove arhitektonske i historijske karakteristike nego i kroz društvene, kulturne, urbanističke, ambijentalne i identitetske vrijednosti, kao i kroz odnos prostora s njegovim korisnicima. Kroz revalorizaciju Skenderije otvara se šire razumijevanje naslijeđa XX stoljeća, koje podrazumijeva očuvanje materijalnih tragova prošlosti ali i prepoznavanje drugih vrijednosti, kao što su kolektivna sjećanja i društvena značenja koja tim objektima i prostorima daju trajnu relevantnost.
Multidisciplinarni tim Zavoda koji je radio na istraživanju, valorizaciji i evidenciji činile su Jasna Kasapović, Amra Čusto i Mirha Šabanović.
